เรื่องหลอนๆ ณ ต่างแดน

ข้าพเจ้ากลับจากทริปไปดูงานที่ญี่ปุ่นมาสักพักแล้วหละ แต่คราวนี้ได้ประสบการณ์น่าตื่นเต้นมาด้วย

คราวนี้เนื่องจากว่าต้องการประหยัดเงิน บริษัทเลยต้องหาที่พักที่คนประมาณสิบสามคนสามารถอยู่ใต้ชายคาเดียวกันได้ ซึ่งก็ตกเป็นการใช้บริการ AirBnb ซึ่งก็เลือกได้บ้านเดี่ยว อยู่ห่างจากมหานครโตเกียวมาเยอะเลย (ใบ้ว่าสถานี A2)

บ้านนี้ก็อยู่ในย่านที่พักอาศัย ไม่มีแหล่งบันเทิงในระยะห้าร้อยเมตร แต่ก็ยังดีที่มีร้านสะดวกซื้ออยู่ใกล้ๆเลย ห้องน้ำมีสองห้อง ห้องอาบน้ำมีห้องเดียว (ซึ่งเราว่าไม่เหมาะกับคนเยอะๆเลย – เรามีแอบหนีไปเซ็นโตระยะทางเจ็ดร้อยเมตรด้วย)

กลับมาที่ตัวบ้านพัก ก็มีสองชั้น ด้านล่างมีหนึ่งห้องนอน มีห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องซักผ้า และห้องนำ้ ส่วนชั้นบนเป็นห้องนอนสี่ห้อง มีตู้เก็บของหนึ่ง ห้องน้ำอีกหนึ่ง ก็เรียกว่าราคาไม่แพงเลย แต่ว่าเนื่องจากว่ามันไกลที่เที่ยว และต้องมีคนเยอะๆ เราว่าที่นี่ก็ไม่ค่อยมีคนมาอยู่เท่าไหร่หรอก

เรื่องมันก็เริ่มตั้งแต่วันแรกที่มาพักเลย ระหว่างที่เรานำเที่ยวพี่ๆผู้บริหารของบริษัทก็ขอตัวกลับมานอนพักก่อน​ (คือบริษัทที่เราทำอยู่ เป็นบริษัทลูกของบริษัทใหญ่เจ้าหนึ่ง) กลุ่มเราก็ยังเดินเที่ยวเล่นอยู่ในเมืองหละ

เรื่องแรก – พี่สองคนที่กลับมาพักก่อน ก็เหมือนจะแยกย้ายกันพักผ่อน (ไม่ได้ขอรายละเอียดมาว่านอนห้องไหน) พี่คนนึงที่เราคิดว่าอาจจะแค่นอนแล้วตื่นมาก่อน น่าจะนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นข้างล่าง ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนเดินอยู่ข้างบน ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร คิดว่าเป็นพี่อีกคนเดินอยู่ข้างบน แต่สักพักก็พบว่าพี่อีกคนเค้านอนอยู่ข้างล่าง (เดาว่านอนอยู่ในห้องนอนชั้นล่าง) ซึ่งพี่เค้าก็ยังคิดต่อว่าอาจจะเป็นเจ้าของมาเยี่ยมคนพักและเข้ามาอีกทางที่ไม่ใช่ประตูหน้า (แต่ว่าทางเข้ามีแค่ประตูหน้าประตูเดียว)

ตอนนี้เราก็ยังไม่รู้เรื่องนะ ก็เดินเที่ยวเล่น นัดเพื่อนกินข้าวตามประสา แล้วก็กลับมาตอนค่ำๆ พี่เจ้าของบริษัทอีกคนก็ตามมาหละ พร้อมด้วยแฟนของพี่เค้า คืนนี้ก็ไม่มีอะไร

เรื่องที่สอง – วันถัดมา กลุ่มเราก็ไปดูงานกัน ก็เหลือแฟนพี่เค้าอยู่บ้าน (ไม่ไปเที่ยวไหนแล้ว เพราะเที่ยวจนเบื่อ) คราวนี้เหมือนว่าพี่เค้าก็อยู่ที่ห้องชั้นล่าง ได้ยินเสียงเคาะประตู ก็เลยเดินไปเปิด… ปรากฏว่าเจอคนเคาะ

(หลังจากนี้ไม่รู้ลำดับเวลา แต่พี่เค้าก็เล่าว่าได้ยินเสียงคนเดินบนชั้นสอง ได้ยินคนกดออดหน้าบ้าน ประมาณนี้)

ซึ่งพี่เค้าก็เอาเรื่องนี้มาเล่าเช้าในวันถัดไป แต่เรายังยุ่งกับการแต่งตัวเลยไม่ได้ยินเรื่องนี้ กว่าจะรู้ก็คือตอนกลางคืนของวันนั้น ขณะกำลังกินบุฟเฟต์เนื้อย่างอยู่!

คือเรื่องมันก็น่ากลัวในระดับนึงเลยหละ เพราะว่าเราก็นอนชั้นสอง!

แต่ที่พีคกว่าคือ วันที่พี่เค้าเล่าเนี่ย พวกเรายังต้องพักกันอีกสองคืน!!!

ทีนี้พอได้ยินเรื่องเล่า ณ บุฟเฟต์ปิ้งย่างเนี่ย คุณหัวหน้าเราก็มีเล่าด้วยนะว่าตอนเดินไปบ้านพัก ก็มีความรู้สึกเหมือนคนเดินตามมา แต่หันหลังไปแล้วไม่เจอใคร (คือจะบิวท์อะไรกันอีก)

 

…ส่งท้าย

คืนนั้นตอนเดินกลับที่พัก แฟนพี่เจ้าของก็พูดมาแบบว่า กลิ่นธูปแรงจังเลย*

จบ

รภรัตน์ รายงาน

ปล. ข้อคิดของเรื่องนี้คือ ความโชคดีของเราคือเราจูนไม่ติดกับเรื่องพวกนี้ สองคืนที่เหลือก็หัวถึงหมอนก็สลบ ไม่เจออะไร

* คือตอนที่พี่เค้าพูด เราก็เดินข้างๆพี่เค้า แต่เราไม่ได้กลิ่นอะไร

Roparat Sukapirom

blogger at roparat.com
A geek with a camera.
Roparat Sukapirom

Latest posts by Roparat Sukapirom (see all)