Tibet

ทิเบต จะเรียกว่าเป็นประเทศหรือมณทลหนึ่งของจีนก็คงแล้วแต่มุมมองของแต่ละคน แต่ถ้าดูตามวิถีชีวิตคนแล้วบอกแน่ๆว่าเค้าไม่ใช่คนจีน ทั้งภาษา ทั้งวัฒนธรรม (และอาจจะเรื่องมารยาทด้วย)

สภาพของทิเบตตอนนี้เหมือนเป็นประเทศที่กำลังถูกกลืนให้หายไป ความเจริญที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคนจีนที่เข้ามาแสวงหาโชคชะตาในเมืองใหม่ แค่ย่างก้าวมาในเมืองหลวงลาซา บรรยากาศก็ไม่ใช่อย่างที่จินตนาการไว้ รถราวิ่งกันขวักไขว่ ถนน ตึกรามบ้านช่องที่ดูดีกว่าต่างจังหวัดเมืองไทยหลายเท่า

แต่สิ่งที่ยังโดดเด่นอยู่ท่ามกลางความเจริญเหล่านั้นก็คือพระราชวังโปตาลา แต่ว่าก็เป็นเพียงความงามจากวัตถุ จากสถานที่ที่ซึ่งเป็นที่พำนักของดาไลลามะ ก็กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่คนทิเบตเองก็ไม่สามารถเข้าไปชมได้

บรรยากาศที่อึมครึมหลังจากที่มีการประท้วงกันรุนแรง ชาวต่างชาติที่ได้รับอนุญาติเข้ามาเที่ยวในนี้จึงมีน้อย เพียงแค่ 5% ของนักท่องเที่ยวทั้งหมด กฏก็เปลี่ยนให้กลุ่มมีจำนวนตั้งแต่ห้าคนขึ้นไป ตามท้องถนนและที่เที่ยวก็มีการตั้งด่านตรวจ ตำรวจและทหารเดินกันขวักไขว่ ถ้าสังเกตดูดีๆ จะเห็นทหารถือถังดับเพลิงด้วย การถ่ายรูปในเมืองก็ยากลำบากขึ้นเพราะถ้าถ่ายติดตำรวจหรือทหารก็อาจมีปัญหาได้

หากเว้นจากบรรยากาศที่ดูตึงเครียดในเมือง ออกไปสัมผัสธรรมชาติที่ยังคงรักษาสภาพเดิมไว้ ก็ต้องตื่นตากับภูเขาตามรายทาง วัดที่ตั้งอยู่เกือบบนยอดเขา บางที่ก็เป็นภูเขาที่ยอดยังมีหิมะอยู่ และก็วิวของที่ราบที่ไม่น่าเชื่อว่าบนหลังคาโลกแห่งนี้สามารถจะมีที่ราบก็ดูกว้างสุดลูกหูลูกตาได้

ศาสนาที่นี่คือพุทธนิกายมหายาน คนทิเบตเลยนับถือเทพเจ้าหลายองค์ มีวัดและศาสนสถานที่เก่าและขลัง แม้ว่าจะถูกทำลายไปเยอะ แต่ที่หลงเหลืออยู่ก็ยังพอให้ได้นึกถึงความเจริญทางด้านจิตใจของคนที่นี่ได้เป็นอย่างดี

 

การเดินทางครั้งนี้ ประทับใจในความเชื่อ ศาสนา ธรรมชาติ ผู้คน

แต่ด้วยความเป็นนักท่องเที่ยว สิ่งที่ทำได้คือรับรู้ประวัติศาสตร์ สังเกตุปัจจุบัน แต่ไม่อยากคาดเดาอนาคต

– t@rapor

 

Roparat Sukapirom

blogger at roparat.com
A geek with a camera.
Roparat Sukapirom

Latest posts by Roparat Sukapirom (see all)